[ سوره الهمزة ( 104 ) : آيات 1 تا 9 ] بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ وَيْلٌ لِكُلِّ هُمَزَةٍ لُمَزَةٍ ( 1 ) الَّذِي جَمَعَ مالاً وَ عَدَّدَهُ ( 2 ) يَحْسَبُ أَنَّ مالَهُ أَخْلَدَهُ ( 3 ) كَلاَّ لَيُنْبَذَنَّ فِي الْحُطَمَةِ ( 4 ) وَ ما أَدْراكَ مَا الْحُطَمَةُ ( 5 ) نارُ اللَّهِ الْمُوقَدَةُ ( 6 ) الَّتِي تَطَّلِعُ عَلَى الْأَفْئِدَةِ ( 7 ) إِنَّها عَلَيْهِمْ مُؤْصَدَةٌ ( 8 ) فِي عَمَدٍ مُمَدَّدَةٍ ( 9 ) ترجمه : بنام خداوند بخشاينده مهربان ( 1 ) واى بر هر عيب‌جوى در پنهان و طعنه زن در ظاهر ( 2 ) آنكه مالش را گرد آورده و آن را بشمرد ( 3 ) ( از فرط نادانى ) گمان مىكند مالش او را جاويد خواهد ساخت . ( 4 ) نه چنانست ( كه آدمى پندارد ) بطور قطع او را در حطمه مى افكند ( 5 ) و چه چيز تو را دانا گردانيد تا بدانى كه آن حطمه چيست ؟ ( 6 ) آن حطمه آتش خداى تعالى است كه بر افروخته شده ( 7 ) آن آتشى كه بر دلها افروخته شود ( 8 ) البتّه آن آتش ( راه را ) برايشان بسته باشد ( 9 ) بستونهاى دراز كه هر كس نتواند آن را بگشايد . قرائت : اهل بصره و ابن كثير و نافع جمع بتخفيف خوانده و ديگران جمّع با تشديد قرائت كرده‌اند . در سوره بلد مؤصده را ياد كرديم ، و اهل كوفه غير حفص عمد بد و